ابوعبدالله مشرف بن مصلح شیرازی معروف به سعدی دراوایل قرن هفتم هجری (حدود606 هجری) در شیراز بدنیا آمدو در سال 691 یا 694 هجری در همان شهر درگذشت. قسمت زیادی از زندگیش را در سفرهای دراز گذراند. وی را باید یکی از شاعران درجه اول زبان و همردیف فردوسی به حساب آورد . قدرت او در غزلسرایی و بیان، مضامین لطیف عاشقانه و گاه عارفانه در کلام فصیح و روان بی سابقه بود. وی در ذکر مواعظ و اندرز، حکمت و بیان امثال و قصص اخلاقی با زبانی شیرین و شیوا و مؤثر گوی سبقت را از همه گویندگان فارسی زبان ربوده وایشان را باید در ردیف بهترین نویسندگان فارسی زبان به حساب آورد، چنانکه کتاب گلستان او در شمار کتب درسی مدارس و مکاتب ایران بود و هنوز هم سرمشق فصاحت شمرده میشود.

عرفانِ زرتشت
شناخت خداوند،پرورش و پویایی ویژگی های اخلاقی و نزدیک شدن به اهورا مزدا،مهمترین هدف سفارش شده اشو زرتشت در زندگی انسان است.
  پیام آور ایرانی باور دارد که اگر انسان رفتار خود را به شش فروزه یی که از خداوند سرچشمه گرفته هماهنگ سازد،گذری به هفتمین مرحله نیز خواهد داشتو به جایی خواهد رسید که به جز خدا نخواهد دید.

غالباً ما و همه بشر گرفتار الفاظ هستيم. به نظر مي‌آيد قبل از هر چيزي بايد الفاظ را اصلاح كنيم. الفاظ بايد پيراسته شود و مفاهيم روشن شود؛ زيرا بسياري از گرفتاري‌هاي ما از اين است كه الفاظ و مفاهيم روشن نيستند. وقتي به من مي‌گويند درباره عقل و دين صحبت كن، يك پيش‌فرض داريم و آن اينكه، دين و عرفان دو چيز هستند و من بايد در مورد دو امر متقابل صحبت كنم كه اين دو چه نسبتي با هم دارند.

به نام آن كه جان را فكرت آموخت

چراغ دل به نور جان برافروخت

ز فضلش هر دو عالم گشت روشن

ز فيضش خاك آدم گشت گلشن

فلسفه حوزه‌اي از دانش بشري است كه به پرسش و پاسخ درباره مسائل بسيار كلي و جايگاه انسان در آن مي‌پردازد؛ مثلاً اين كه آيا جهان و تركيب و فرآيندهاي آن به طور كامل مادي است؟ آيا به وجود آمدن يا به وجود آوردن جهان داراي هدف است؟ آيا ما مي‌توانيم پاسخ قطعي بعضي چيزها را بيابيم؟ آيا ما آزاد هستيم؟ آيا ارزشهاي مطلقي وجود دارند؟ تفاوت اصلي فلسفه يا علم در اين است كه پاسخهاي فلسفي را نمي‌توان با تجربه يا آزمايش تاييد كرد.

شعر سپهری، در كمال خود، يك‌سره بيان شاعرانه‌ی زيبايی نظام همگن انديشه‌های اوست. سپهری نه تنها صاحب سبك خاصی در شعر است كه صاحب مكتب فكری خاصی نيز هست و هر چند سپهری خود بنيان‌گذار آن مكتب فكری نيست اما آن چنان صميمی و عاشقانه با آن زيسته و چنان در آن فرو رفته و با آن در آميخته و با چنان توانايی و زيبايی آن را تصوير كرده است كه شعر او بدون انديشه‌ی او انديشه‌ی او بدون كالبد هنری آن، تصوير ناپذير است.

     بحث درباره «عرفان حافظ» که ما عنوان کرده ایم مفهومش این است که ما حتما حافظ را یک مرد عارف فرض کرده ایم، آنگاه در چگونگی عرفان حافظ بحث می کنیم که عرفان عملی حافظ در چه حد و مرتبه است و عرفان نظری حافظ چگونه است. ولی در عصر ما یک مطلب جدیدی به وجود آمده و خود ما ایرانیها این را به وجود آورده ایم و آن این است که اصلا آیا حافظ واقعا عارف بوده یا عارف نبوده؟ این اول حرف است برای ایرانیهای امروز. شما اگر اکثر قریب به اتفاق مقالاتی که امروز در جراید، مجلات، روزنامه های یومیه و غیر یومیه درباره حافظ می نویسند و حتی کتابهایی که اخیرا درباره حافظ نوشته اند بخوانید و اینها را مقیاس شناسایی حافظ قرار بدهید می بینید حافظ به هر چیزی شبیه است جز یک عارف...

منبع: www.tahoorkotob.com

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران، مفتون اميني، شاعر معاصر ضمن بيان اين مطلب در گفت‌وگو با ستاد خبري كنگره بزرگداشت هشتصدمين سال تولد مولانا، گفت: منظورم از عرفان شرقي، عرفان خاور دور نيست. مولانا به واقع عارفي است متشرع كه موازي با شريعت پيش مي‌رود. بعضي‌ها مثنوي را همان تفسير قرآن مي دانند و برخي نيز معتقدند تمام رنگ‌ها و راه‌ها و سلوك عرفاني را يكي دانستن، از ويژگي‌هاي شعر و نگاه شاعر قرن هفتم هجري است.

www.ibna.ir :منبع

عرفان معجوني شگفت‌انگيز از مكتب‌هاي مختلف فلسفي جهان است. در عرفان عقايد برهمن‌ها، بودائي‌ها، رواقيان، نسطوريان، مهريان، عقايد مسلمانان زاهد، عقايد افلاطونيان جديد و حتي نكاتي از آئين زرتشت مي‌توان يافت. از كلمه‌ي عرفان « ميستيك » يا « ميستيسيزم» يا « گنوسيسم» كه به معني «مرموز، پنهاني، مخفي» است و به فارسي «عرفان» ترجمه شده، به‌طور متداول و معمول جهان‌بيني ديني خاصي مفهوم مي‌گردد، كه امكان ارتباط مستقيم و شخصي و نزديك (و حتي پيوستن) و وصل آدمي را با خداوند، از طريق آنچه به اصطلاح: «شهود» و «تجربه‌ي باطن» و «حال» ناميده مي‌شود